İsraf Olmuş Hayat

Neresinden nasıl yazacağımı bilmiyorum bunu. Hayatımın tamamen israf olduğunu düşünüyorum. Yani yaptığım hiçbir şey ki doğru düzgün hiçbir şey yapmadım. Hayata karşı insanlara karşı inancım yok oldu neredeyse. İnanmak zaten kendi içimizden gelen bir şey. Bir çok olayda da inanmaya yorduğumuz için inanıyoruz. Başka görmek isteyen insan başka görebiliyor. Ne biliyim. Bir sınavdan yüksek alan iki insan birisi inancına yorarken diğeri başka bir şeyi  neden gösterebilir. Ha Allah'a inancım var. Ona olan inanç olan bütün olayların arkasında onun olduğuna inanmak ve Allah da zaten olayları hep bir neden sonuç silsilesi içinde yaratıyor. Yani tabi ki her zaman böyle değil ama insan genelde hayatta ne ekerse onu biçiyor. Ne yaparsak onun karşılığını görüyoruz. Bu karşılıklar toplumdan ve zamandan zamana değişebiliyor. Bu durum böyle olunca ne yaparsam onun karşılığını yaşayacağım diye düşününce ben bir gelecek göremiyorum kendime. Bir çıkış yolu bulamıyorum. Yaşadığım hiçbir şeyin huzurlu bir karşılığını bulamıyorum hayatta. Keşke en azından bazı noktalarda ben kadar düşünceli olsa insanlar. Of bilmiyorum bir isteğim hevesim yok. Ümidim heyecanım yok. Normalde her yaz başında olurdu ama bu sefer kaçtı. Ne olacak böyle bilmiyorum. Bir işim olsun biraz para kazanayım öyle kavrulup gideyim artık gücüm de yok savaşmaya hayat için güzellikler için. Bu sene belki de en çok sabır ettiğim seneydi. Her gün zamanın geçmesi için sabır ediyordum ve inancım çok yüksekti fakat geriye hiçbir şey kalmadı. İnandığım her şey yok oldu gitti. Boş yere inanıyoruz ümit ediyoruz. Çok anlam yüklüyoruz ucuz hayatlarımıza. Hiçbir anlamı yok deyip geçmek de zor geliyor ve hayata bağlayan bizi yüklediğimiz anlamlar oluyor ama en derinden inandığın düşündükçe canına can katarcasına inandığın şeyler yok olunca artık daha da inanasın gelmiyor. E bu inançlar da gidince geriye israf olmuş bir hayat kalıyor. Boş yere her şey ve hiçbir şey olmayacak. Ne fark eder ki öyle olsaydı böyle olsaydı. Benim kaderim böyle yazılmış...