3 Temmuz

 Bu senenin başlarında. Ekim ayının başı Eylülün sonu falandı. Bir takvim yaptım kendime her gece çarpı atıyordum. Bu seneyi sabır senesi olarak da ilan etmiştim. Öyle de oldu. Bol bol sabır ve biraz da kozalak dolu bir sene oldu. Zordu gerçekten. Her gün sabırla zamanın geçmesini beklemek. Ha şu an da olan bir şey yok sadece zaman geçti ama geri dönüp baktığımda hiçbir gününü tekrar yaşamak istemediğim bir sene olduğu için en azından bildiğim bazı kötü günler geride kaldı. İşte o yaptığım takvimin 3 temmuz son günüydü. Tabi ilk yaptığım takvimi aşırı ümitliydim geleceğe dair. İleriki günlere baktığımda diyordum ki hele bir şu zaman gelsin çok güzel olacak her şey diyordum. İçim içime sığmıyordu bazen inancımdan. İnananlar kaybetti... Çok isterdim inananlar kazandı demeyi ama olmadı. Demek ki her ne kadar hayat seni bazı şeylere inanmaya ne kadar zorlasa da o inandığın şey olmak zorunda değil. Yaşanması gereken şey senin o inanca sahip olarak yaşamanmış. Matrix'te bir sahne vardı. Kahin Neo'ya seçilmiş kişi olmadığını söylüyordu. Çünkü duyması gereken şey oydu. Ama aslında seçilmiş kişi ve kehanet gerçek oluyor. Bunun gibi inanmam gereken şeyler varmış ve inandım ve ona göre de yaşadım. Bu şekilde yaşayarak  her ne kadar bütün yaptığım çıkarımları edindiğim bilgi ve tecrübeleri ifade edemesem de elde etmem gerekenler şu an olduğum kişilikte mevcut olanlarmış. Ha şimdi bunları bir kader inancına dayanarak söylüyorum ama zaten böyle olacakmış da olmuş gibi de demek istemiyorum. Ne yaparsak biz yapıyoruz. Hayata tercih hakkımızın olmadığı durumlar olsa da genel olarak kendi elimizle çiziyoruz kaderimizi. Yani bir kehanet falan gibisinden bir şey var demiyorum kendi hayatım hakkında. Ancak kendi irademin önüne geçen bir inanç verildi bence bana ve bu inancım bu seneki durumumu düşüncelerimi geliştirdi değiştirdi. 

Yani zor bir seneydi. Çok inişli çıkışlı zamanlarım oldu. Bazı zamanlar değişik konular çok canımı sıktı. Bu farklı farklı şeylere karşı yeni bir bakış açısı geliştirmem gerektir çünkü hayatı çekinilmez duruma getiriyorlardı. Aslında sürekli hayatı algılama durumum değişti diyebilirim. Hani mesela gün içinde modun değişebilir. Sabah çok iyi uyanırsın öğlen çok düşer modun akşam yine coşarsın. Bunlar olabilir ama bende olan bu değildi sadece. Hayatı algılama şeklim. Sanki farklı kişilikler yaşadım. Bir gün başka bir insandım hayatı şöyle algılayan diğer gün başka bir insan ama bunun nedeni de işte neydi. Bir umut diye tutunduğum inancımı hayatıma oturtmaya çalıştığım ama çıkar yol bulamadığımdan sürekli farklı şekillerde ilerleme çabasıydı bendeki belki de. Herkesin hayatının merkezine kendimi koyamam veya öyleymiş gibi düşünemem ama bazı insanlar da daha düşünceli olabilirdi. Ama geçti gitti. Zart zort oldu bitti. Ünlü bir şairin de dediği gibi. Her şeyi boş ver, İnstagramı boş ver, fotoları boş ver, her şeyi boş ver. Hayır tabi ki her şeyi boş veremem. Doğru da değil. Amaaan deyip geçmek. Çünkü bir zorluk yaşarken edindiğin kazanımları başka bir zamanda elde edemezsin. O yüzden etkisi geçse de geçemese de zorlukların boş ver deyip atmamak gerekiyor kenara. O kazanımlarını korumak için.

Başka söylemek istediğim birçok şey olabilir bu sene hakkında. Detaylıca yaşadığım olaylar üzerinden bir sürü şey anlatabilirim ama şimdilik yeter. Takvimimin bitişi vatana millete hayırlı olsun. Bir sonraki takvimim umarım kısa süreli olur. Bu 280 günlüktü. Kısa süreli bir güzellik için ümit etmek istiyorum yani. Ama direkt gelse de olur beklememe gerek yok illa. İş lazım bir de bana. 


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yakınlık

 Bu bir haftadır geceleri huzursuzum. Kötü rüyalar, kabuslar görüyorum veya görmüyorsam bile huzursuzca uyanıyorum gece. Bazen acayip bir korku oluyor içimde baze huzursuzluk. Bir haftadır ama sekmeden böyle oldu, bugün de olur belki orasını bilemiyorum. Ama rüyalarımdan ve sürekli etraftaki haberlerrden falan duyduğum, gördüğüm şeyler sonucunda bir şey farkettim ki ölüm beni korkutmuyor. Yani sonraki bir hayata gidecek olmak bana şöyle hissettiriyor. Sanki tanıdığım bir yere gideceğim. Hayatımın her anında belki debir nebze olsun ölümü hatırladığım için böyle hissediyorum. Günahlarım da çok ama günah işledikten sonra bazen kendimi Allah'a daha yakın hissediyorum. İçimde O'na karşı acayip bir sevgi büyüyor. Tabi bu günaha yönelmeye bir bahane olmamalı ama böyle hissediyorum bazen. O yakınlık da cidden içimdeki o boşluğuı dolduran bir yakınlık oluyor. Ona sarılıp onla yaşamak isterdim her zaman ama mümkün mü bilmem. Ölüm uzak hissettirmiyor bana kendini. Yaşadığım ve çözüme kavu...
Devamı

İsraf Olmuş Hayat

Neresinden nasıl yazacağımı bilmiyorum bunu. Hayatımın tamamen israf olduğunu düşünüyorum. Yani yaptığım hiçbir şey ki doğru düzgün hiçbir şey yapmadım. Hayata karşı insanlara karşı inancım yok oldu neredeyse. İnanmak zaten kendi içimizden gelen bir şey. Bir çok olayda da inanmaya yorduğumuz için inanıyoruz. Başka görmek isteyen insan başka görebiliyor. Ne biliyim. Bir sınavdan yüksek alan iki insan birisi inancına yorarken diğeri başka bir şeyi  neden gösterebilir. Ha Allah'a inancım var. Ona olan inanç olan bütün olayların arkasında onun olduğuna inanmak ve Allah da zaten olayları hep bir neden sonuç silsilesi içinde yaratıyor. Yani tabi ki her zaman böyle değil ama insan genelde hayatta ne ekerse onu biçiyor. Ne yaparsak onun karşılığını görüyoruz. Bu karşılıklar toplumdan ve zamandan zamana değişebiliyor. Bu durum böyle olunca ne yaparsam onun karşılığını yaşayacağım diye düşününce ben bir gelecek göremiyorum kendime. Bir çıkış yolu bulamıyorum. Yaşadığım hiçbir şeyin huzurlu b...
Devamı

Boşluk

 Gece başlarken geliyor. Bu neyin boşluğu bilmiyorum. Hani bir dişin çekilir onun yokluğunu hissedersin bir süre. Ama altıncı parmağının yokluğunu hissetmezsin. Bende giden ne var da bu boşluk kendini, kendi kendini vakumlayıp yeniden getiren bir delik gibi hissettiriyor. Eskilerden gelip gidenlerin yeri mi acaba. Bunca zaman geçti ama nasıl da her geçen gece artarcasina hissediyorum bu boşluğu. Azalan imanımın boşluğu mu acaba. Eski bir ayıciga sarılıp yatıyorum. Boşluğu dışardan onunla doldurmaya çalışıyorum. İyi de hissettiriyor aslında. Ama nedir bu böyle. Uykum da var aslında ama uyutmuyor. Canım sıkılıyor. Bir şey yapmak istiyorum ama hiçbir şey de yapmak istemiyorum. Bir coşasim geliyor içimden. Patlayacak bir volkan var sanki. Ama hayata inancımı yokladigimda geçmişim umursamaz sayfaları bana duruldu diyor. Söndürüyor kabaracak gibi olan inancımı. Sonra yine sıkıntı yine boşluk. Geçmişin sayfalarında dolaşıp duruyorum. Bazen gelecekten Bir umut yakalar gibi oluyorum ama çok...
Devamı